Karakteristiek:

Pompoenen worden al minstens 11.000 jaar verbouwd en komen oorspronkelijk uit Midden- en Zuid-Amerika. Kort nadat Columbus Amerika had 'ontdekt' (1492) kwam de pompoen naar Europa.

 

De pompoen behoort tot de orde van de Cucurbita, waarin ook de courgette en de komkommer thuishoort. De smaak van een eetbare pompoen doet ook een klein beetje denken aan die komkommer-achtigen, met kleine smaak-karaktertrekjes per soort.

Zo lijkt de hier afgebeelde pompoen op de 'Hokkaido-pompoen', die een iets zoetachtige smaak heeft. Een 'Muskaatpompoen' bezit een smaakzweem van...? Precies, van muskaat. Andere eetbare soorten zijn: de 'Kobacha' of 'Butterball' die, na kort koken, een vleugje smaak van kastanjepuree loslaten. Dan is er bijvoorbeeld de flesvormige 'Butternut', ook wel toepasselijk  'Flespompoen' genoemd. De 'Patisson' schijnt heerlijk bij vis te smaken. En de Italiaanse 'Marina di Chioggia" pompoen levert volgens zeggen de heerlijkste pompoen-soep op.

 

De schil van de pompoen is keihard en heeft een duurzaam conserverende functie (daardoor kunnen sommige soorten na een jaar bewaren nog goed eetbaar zijn). Er zijn mensen die eerst een klap uitdelen met een scherp hakmes om de pompoen doormidden te krijgen. Schil ruim, waardoor de beste smaak van het vruchtvlees wordt gebruikt. Verwijder de pitten en schrap ook het draderige weefsel in de pompoenholte goed weg. De liefhebber kan de pitten ook roosteren voor bijvoorbeeld een krokant hapje of verwerking in een pasta.

Pompoenen bevatten redelijk wat vitamine C (ca. 14 mg per 100 g) en ongeveer evenveel kalium, calcium en fosfor als een aardappel en evenveel ijzer als spruitjes (0,8 mg, dat is een vijfde van wat er in spinazie zit per 100 g). Energie per 100 g: 34 kCal.

 Italiaanse naam: